حكم آن‌كه عشق آسان نمود اول ولى افتاد مشكلها ، همين كه دست به كار بردم دشوارى كار بر من آشكار گشت . زيرا در طى بيست و هشت ، نه سالى كه از انتشار اين كتاب مىگذشت تغييرات فراوانى در همه چيز ، من جمله در روش و سليقهء من ، در رسم الخط و تنظيم صفحات و نوع چاپ و امثال آن روى داده بود و لازم بود كه كه اين تغييرات و مقتضيات را رعايت كنم . لذا ضمن تكميل مطالب توضيحى و تصحيح اغلاط چاپى ، رسم الخط معمول كنونى را در سراسر كتاب به كار بردم و در نقطه‌گذارى مقررات متعارف زمان را رعايت نمودم و ضمنا براى سهولت كار صفحه - بندى و صفحه‌آرايى تمام زيرنويسها را به پايان كتاب يعنى بعد از متن متعلق به محمود كتبى بردم و تنها نسخهء بدلها را در زير صفحات گذاشتم تا كتاب صورت ديگرى غير از صورت نخستين يافت و اين همه به اميد آن بود كه كتاب مقبول طبع مردم صاحب نظر شود و ارباب فضل در آن به ديدهء لطف و قبول بنگرند . آرزو مىكردم كاش عزيزانى كه هريك به نحوى در كار تصحيح كتاب مرا يارى كرده بودند ، امروز زنده بودند تا من اين وجيزه را به محضر مكرمشان تقديم مىداشتم . اما افسوس كه آنان همگى روى در نقاب خاك كشيده‌اند . در چاپ اول من نام اين عزيزان را در مقدمهء كتاب آوردم و از بن دندان محبت و عنايتشان را سپاس گزاردم . اما دريغ كه امروز در هنگام انتشار چاپ دوم جاى همهء آنان خالى است . دكتر مهدى بيانى كه جامع التواريخ حسنى را در اختيار من گذاشت ديگر نيست و عباس اقبال هم كه عكس نسخهء لندن را با زحمت فراهم آورد و بىمنت در دسترس من قرار داد ، ديرى است كه ديگر نيست . آرى ياران موافق همه از دست شدند و شايد بهتر باشد كه بگويم دانشوران و هنرمندان همه‌جاى بپرداختند . از ملك ادب حكم گزاران همه رفتند * شو بار سفر بند كه ياران همه رفتند اين گرد شتابنده كه بر دامن صحراست * گويد چه نشينى كه سواران همه رفتند عباس اقبال در بيست و دو بهمن سال 1334 - كه اين كتاب زير چاپ بود - دور از يار و ديار ، خسته از گردش روزگار ، رنجور و دل شكسته و دردمند ، در غربت تمام در شهر رم درگذشت و دكتر مهدى بيانى هم در هفده بهمن سال 1346 به بيمارى سرطان جان سپرد ، چنان تند و شتاب‌زده كه نتوانست اثر ارزنده‌اش احوال و آثار خوشنويسان را به اتمام برساند . پيش از اينها به چند سال دكتر قاسم غنى نيز در دهم فروردين 1330 درگذشته بود . فراموش نمىكنم كه در اواسط همين